Het Balfour Fortuin 06 - Roekeloze passie

By: Carole Mortimer


Hoofdstuk 1





Gardameer, Italië, juni 2010



‘Ik ben over een paar dagen thuis, schat,’ sprak Annie warm in haar mobiele telefoon. Ze had geen oog voor de zonneschijn en de schoonheid van het meer aan de andere kant van de grote ramen van het drukke hotel, terwijl ze zich door de hal naar de conferentiezaal op de begane grond haastte. ‘Ik ook van jou, Oliver – O!’

Ineens kwam ze abrupt en pijnlijk tot stilstand toen ze tegen iets aanbotste. Iets wat niet aan de kant wenste te gaan. Iets warms, met flinke, zeer mannelijke spieren… Dat merkte ze toen de hand die ze had uitgestoken om haar evenwicht te bewaren, op een brede schouder terechtkwam. Daar kon ze de sterke spieren onder haar vingers voelen. ‘Neem me niet kwalijk…’ Haar lachende excuus bleef in haar keel steken toen ze opkeek in het sombere knappe gezicht.

Nee. Het kon Luc niet zijn! Of wel?

Annie was verbijsterd. Kon dit werkelijk de man zijn die ze vierenhalf jaar daarvoor had ontmoet? Afgezien van het feit dat ze de lange en lenig gespierde Luc alleen in skikleding of in spijkerbroek en wollen trui had gezien, terwijl deze man een duur maatpak droeg, leek hij erg op de man die ze indertijd had ontmoet en met wie ze een wilde nacht had doorgebracht.

Alleen… Luc had haar tot op zijn schouders gehad, terwijl deze man kort haar had – om de krullen eruit te krijgen? Maar zijn ogen, die zwart als kool waren, waren dezelfde. Net als de lange smalle neus en de gebeeldhouwde mond boven een meedogenloos strakke kaak. Hij zag er hetzelfde uit, maar tegelijkertijd was hij heel anders. De Luc die Annie vierenhalf jaar geleden op een skihelling had ontmoet, had een roekeloos lichtje in zijn donkere ogen gehad. Zijn harde grijns had een air van onverschilligheid gehad die de stille en tot dan toe verstandige twintigjarige Annie enorm had aangetrokken. Er was echter geen spoortje roekeloosheid te bekennen in de doordringende ogen die Annies blik nu kil beantwoordden.

Ogen die haar niet leken te herkennen. Onwillekeurig terugdeinzend, trok Annie haar hand van zijn schouder alsof ze zich gebrand had. Tegelijkertijd drong het tot haar door dat ze haar adem had ingehouden sinds ze haar buitengewoon hartstochtelijke minnaar in deze kille beheerste man had herkend.

Ze haalde diep adem. ‘Scusi, signore –’

‘Ik spreek Engels, signorina,’ zei hij kortaf.

Lieve help, die stem… Hoe kil hij ook klonk, ze herkende onmiddellijk de stem die eens hese aanmoedigingen tegen haar had gefluisterd toen ze steeds opnieuw klaarkwam onder de felle, bezitterige stoten van zijn harde lichaam… Het wás Luc. Hij was het echt.

Al was het dan een andere, veel killere Luc dan ze zich herinnerde. De zesentwintigjarige Luc was wild en rusteloos geweest. Alles wat hij deed – van skiën tot vrijen – deed hij met een doelbewuste energie die alles en iedereen tartte. Met diezelfde doelbewuste energie had hij Annie verleid.

Niemand die naar de man keek die voor haar stond, zou eraan kunnen twijfelen dat hij dezelfde vastberadenheid van toen bezat, al was er wel een verschil. Nu was die energie even beheerst als hij vroeger wild was en waren zijn emoties verborgen achter een arrogant en hard gezicht dat Annie deed huiveren. Hij bleef haar kil en vanuit de hoogte aankijken.

Lucs geduld verdampte met elke seconde dat deze jonge vrouw hem bleef aanstaren alsof ze een spook had gezien. Of haar ergste nachtmerrie. Het was zeker niet de reactie die hij gewend was van vrouwen!

Er verscheen een humorloos lachje om zijn mond. ‘Of is het misschien signora?’ vroeg hij.

‘Nee, u had het de eerste keer juist,’ antwoordde ze.

Haar enigszins hese stem kwam hem vaag bekend voor. Hij bekeek haar in een zwart pakje en witte zijden blouse gestoken slanke lichaam. Haar kastanjebruine haar was in haar nek vastgemaakt, en ze had een hartvormig gezicht. Het was een bijzonder mooi gezicht met een wipneusje en volle, sensuele lippen boven een puntig en vastberaden kinnetje. Haar gezicht werd gedomineerd door ogen die zo blauw waren als het Gardameer. Opnieuw had hij het vage gevoel dat hij haar kende. ‘Hebben we elkaar al eens eerder ontmoet, signorina?’ vroeg hij langzaam.

Annie knipperde eerst met haar ogen, waarna ze een beetje laatdunkend begon te lachen. ‘Ik weet het niet, is dat zo?’ kaatste ze zijn vraag terug.

Luc verbeet zijn groeiende ongeduld. ‘Ik vroeg het als eerste,’ zei hij kil.

Hij kon vragen wat hij wilde, wat haar betrof! Al die tijd, al die jaren was het haar grootste angst geweest dat ze hem ooit ergens zou tegenkomen. Een ontmoeting waarvan ze wist dat hij haar leven zou compliceren op manieren waar ze niet eens aan wilde denken. En nu was ze hem door een ongelukkig toeval letterlijk tegen het lijf gelopen, de man die haar leven voor altijd had veranderd – en hij herkende haar niet eens!

Top Books